Simon Renes

Paradox?

Het heeft eventjes geduurd. Maar nu krijgt ook de Oostenrijkse leisure & pleasure industrie het in de gaten. We willen best authenticiteit. Maar dan wel met een belevenis erbij. En als het kan ook wel een beetje gaaf. Zo openen her en der in de aloude wintersportoorden leuke opgehipte venues hun deuren. Loungen met de kitch van oud-Oostenrijks. De romantiek van kunstig bewerkt hout, knapperend haardvuur en kledendracht in combinatie met frisse zitjes, grote fancy relax banken en clubachtige bars. Het is een trend, weet ik zeker. Kijk maar eens naar het hotel waar wij nu verblijven. In november heeft de huidige eigenaar het overgenomen en zie hier het resultaat. Waar oud en nieuw mooi samengaan... EVA, HOTELS. Het een sluit het ander dus niet uit...

24/Wien

Nog enigszins vermoeid van de reis (tenminste, als ik de spiegel mag geloven) geniet ik - samen met mijn koffie - van de rust in mijn (thuis)kantoor. Zojuist de kinderen naar school gebracht. Esther rommelt met Ellemijn. En ik denk terug aan 24/Wien en de leuke evenementenbeurs (EAS2006) die aanleiding van het bezoek vormde.

Soms wordt iets heel mooi. Wordt het méér dan het is. Een onvergetelijk iets: waarbij je het heerlijke gevoel hebt dat niemand het je meer af kan pakken. Dat is 24/Wien geworden. Ga er lekker voor zitten en geniet met me mee... De 'ander' in het verhaal is Ronald Renes, mijn compagnon bij The Mixxx. En oom. En niet geheel onbelangrijk, een van mijn beste vrienden ook.

Zaterdagavond laat aangekomen in Hotel Messe Wien. Het cliché dat alle hotels én bijbehorende bars bottom line hetzelfde zijn werd pijnlijk waar. Het viel me zelfs op dat een aantal Polen met dubbele tong tegen elkaar praatten (en nee, ik versta écht geen Pools, kun je nagaan). Elders probeerde een verreisde Engelsman met vereende krachten serieus over te komen en een inhoudelijke discussie aan te gaan over congresregistratiesystemen met twee verveeld kijkende Amerikaanse vertegenwoordigers. Nadat hij zijn sigarettenas in z'n bier tipte en daar weer een ferme slok van nam (naar volle tevredenheid overigens), besloten we ons plezier elders te zoeken.

Het werd het nabij gelegen Casino Admiraal. Om teleurstelling te voorkomen verwachtten we er helemaal niks van... Een half uur later lagen we in onze kamers in het hotel, kun je nagaan. Baggio.
Dag 2 startten we met een goed ontbijt waarna we lopend - en met veel zin - naar Messe Wien liepen. Trots vertelde ik Ronald dat ik vooraf via internet onze registratie had geregeld en we 'slechts' de badges hoefde af te halen... Dat organiseren een kunst is bleek weer. De voor ons bedoelde "pre-registerd visitors" balies waren gesloten. De wél geopende balies (2 van de 15) waren voor niet geregistreerde bezoekers. En dat waren er - gezien de lange rij - veel...

De beurs overigens was prima. Veel leuke fungadgets, climbing walls, bungee's, inflatables en andere leisure gerelateerde zaken. Voor The Mixxx een aantal leuke items gekocht en belangrijke leveranciers gesproken. Jammer was wel dat de beursvloer her en der lege standplekken vertoonde. Het roept vragen op, zonde van de organisatie.

Nabeurs in de taxi gesneld en een bezoek gebracht aan de St. Stefanskathedraal. Wat een prachtig gebouw, immens groot en druk ook. Vervolgens naar wijnlokaal "Weinorgel" geweest. Een warm, klein wijncafé met heerlijke wijnen en elk uur 'live' muziek door het prachtige wijnorgel. De combinatie Italiaanse wijn met Duitse slagermuziek was overigens wel even wennen, maar dat terzijde. Soms moet je het nemen zoals het is. En de charme omarmen.

Gebaseerd op tips van zowel de taxichauffeur als de serveerster brachten we na-wijns een bezoek aan een uniek restaurant in Wenen: Figlmuller. Over concepten gesproken. En de kunst van ondernemen. De formule: een piepklein restaurant. Met vooraf keuze uit 2 soepen en als hoofdgerecht schnitzel. Geen fratsen - dus ook geen friet. Maar wel een absurd grote én werkelijk absurd lekkere schnitzel van minimaal 40 cm doorsnede. Flinterdun, vers bereid. Tevreden werkten we deze uitdaging weg om daarna te genieten van een heerlijke koffie... Maak je geen ilussies, dit concept is zo sterk en beroemd dat ze zelfs geen tijd voor koffie hebben. Ze hebben het niet, willen het niet hebben en zullen het nooit hebben. Koffie betekent langer tafelen terwijl buiten de rijen groeien en de menigte geduldig wacht om het schtnitzelparadijs te mogen betreden.

De koffiegedachte derhalve maar verwisseld voor nog een lekkere rode wijn in het nabijgelegen Weinorgel waarna de taxi ons naar het vliegveld wist te brengen. Zoals alles deze 24 uur was ook de taxirit een beleving op zich. Ik bespaar je de details maar beeld je een met pools accent sprekende, ADHD-achtige, Nederlands voetbalminnende, enthousiaste chauffeur in. Het was een geweldige rit en we namen ons voor bij een volgende Wenen bezoek alleen hém nog te bellen (overigens begint het gevoel 'je moet er bij geweest zijn' me bij deze passage definitief te bekruipen).

M'n gezicht begint ondertussen in de vertrouwde plooien te vallen en het werk roept. 24/Wien was zakelijk en privé geweldig. 'Auf wienerschnitzel' zal nooit meer hetzelfde zijn, zo veel is zeker!