Een aantal jaar geleden heb ik er een maand of wat een abonnement op gehad (gekregen eigenlijk). Vervolgens is het een tijdje niet on-top-of-mind geweest. Tot voor kort. Ik lees het weer: Ode. Opinietijdschrift dat gelooft in vooruitgang en menselijke creativiteit. Ze publiceren vooral over mensen en ideeen die het verschil maken. Aldus hun missie in een te-kort-door-de-bocht notendop. Wat een superblad. Deze keer over de kracht van intentie (verander met je gedachten de werkelijkheid), het komen en gaan van plezier en over Ricardo Semler. Met open mind en mond gelezen. Een korte review (my point of view)...
Ik heb nooit geweten dat er daadwerkelijk theorie en zelfs wetenschappelijk bewijs zou zijn over hetgeen ik al jaren heb: intenties en verbeeldingen over mijn doelen. Zo fantaseerde ik jarenlang over alles wat ik nu heb. Eerlijk waar. Stuk voor stuk kan ik alles wat ik in handen heb herleiden naar intenties. Uren, dagen, weken, maanden heb ik in mijn eigen wereld tot in de kleinste details en meest bizarre vormen bedacht hoe ik mijn zakelijke toekomst zou willen vormgeven. En dat doe ik nu weer over mijn nieuwe doelen. Ik denk eraan, droom erover, fantaseer over de weg er naar toe. Wat ik wanneer zal doen. Hoe. En waarom ook. Alles komt aan bod. Alles is bedacht en nog eens en nog eens en nog eens. Totdat het gebeurt. Je gelooft het niet.
Het was daarom zo bizar om in de Ode te lezen welke kracht je gedachten op de werkelijkheid hebben. Tot gisteren heb ik dit nog niet eerder met wie dan ook gedeeld. Maar nu het juist in topsport het verschil blijkt te maken durf ik dit met je te delen. En kan ik me verweren tegen hekserij en me met gerust hart beroepen op het indrukwekkende artikel van LYNNE MCTAGGART.
Dan het kleine artikel over Plezier. Gebaseerd op de toespraken van Eknath Easwaran, spiritueel leraar:
"Plezier komt en gaat. Als het gaat, hoef je herinneringen aan voorbij geluk niet vast te houden of je af te vragen wanneer het terugkomt. Als je je weemoedig tot het verleden wendt, vlucht je voor het heden. Als je je op de toekomst richt, vlucht je voor het heden. Dat is het geheim dat de spirituele wereldtradities " onthechting" noemen: als je je niet vasthoudt aan het verleden of de toekomst, leef je volledig in het hier en nu, in de dageraad van de eeuwigheid". De essentie van het kussen van vreugde en plezier in haar vlucht. En het accepteren van het feit dat plezier nu eenmaal niet eeuwig duurt. Kunnen we wat mee dacht ik zo.
En dan Ricardo Semler. Directeur van een bedrijf..., of nee, het is misschien geen bedrijf..., tenminste niet in de vorm zoals jij en ik het kennen. Hij maakte van een autocratisch een democratisch bedrijf. Werknemers kiezen hun eigen werktijden, salaris en baas. Er is geen mission statement, geen afdeling Human Resource Management, geen organigram, geen niks. Wel zijn er drieduizend werknemers. Maak mij maar gek. Moet het roer om? Kweet niet. Maar de essentie van zijn missie is geniaal in zijn eenvoud: bij alles stelt hij zichzelf de vraag Waarom? Volgens Semler zijn managers vooral bang om hun macht en controle te verliezen en geven hun regeltjes en formulieren een gevoel van schijnzekerheid. Tijd om anders te denken dus...?
En zo is er meer Ode te lezen in dit bijzondere blad. Wat denk je? Begint deze posting al stiekum op een advertentie te lijken zoals de grote merken zich onder pseudoniemen in allerlei forums op internet begeven? Niet he. Want da's niet wat het in dit geval is. Ik ben gewoon enthousiast over mijn herkennismaking met Ode. Neem even de moeite en lees 'm een keer. Ik hoor het graag.
Ik ben op dit moment het artikel aan het lezen over intenties, prachtig en ook voor mij herkenbaar. Mooi wel dat van alle bladen waar ik een abonnement op heb, Ode het blad is dat ik in de meeste jaargangen nog niet heb weggegooid. Pure inspiratie.
Ik geloof dat ik hetzelfde heb als jij, ik laat het blad te vaak liggen in verband met tijdgebrek, terwijl ik weet dat ik van alle tijdschriften van jaren geleden alleen nog die artikelen uit Ode me kan herinneren. Die hebben diep in druk gemaakt op me. Een anderhalf jaar geleden las ik op vakantie aan de rand van een zwembad over mobieltjes in India en hoe arme mensen daarmee een business kunnen opzetten die hun dorp uit het isolement haalt. Na het lezen ervan kreeg ik een heel andere kijk op ontwikkelingssamenwerking, en dan vooral waarom het niet werkt om alleen maar geld te geven (en de mensen afhankelijk van je te houden)... het artikel over het verschil tussen inspiratie en motivatie dat ik aanhaalde in een FZ Nieuwsbrief ooit en dat door High Profile verkoper John doorgestuurd is naar Oscar ter inspiratie. En John heeft het er tot de dag van vandaag nog steeds over, de kracht van inspiratie. En dat alles door een artikel uit Ode.
Erg inspirerend, en goed om te zien dat meer mensen dit blad zo verfrissend inspirerend vinden.
Veel lezers van jou en mij lezen Ode weet ik... Erik Kuperus (weet ik zeker), Erik Peekel, Nancy Bos, Petra Moes, Grace Inklaar, Hans Poortvliet, Hans Mestrum... en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ik lees verder. Thanks!
En een heel mooi 2007!
Geplaatst door: Henk-Jan Winkeldermaat | 1 januari 2007 om 16:04
leuk, heb dat artikel ook gelezen en moet zeggen... ik sluit me volledig aan. bent wel benieuw, waar droom jezelf nu naar toe? Ik heb het gevoel dat 2007 echt het begin is van een samenleving met meer harmonie... het gonst.
Geplaatst door: Erik Kuperus | 11 januari 2007 om 21:59